Το Χειρόγραφο των “Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Κοέν του Σύμπαντος”

“Περί του Λόγου, απολεσθέντος και ανευρεθέντος. . ., από τον Θεόδουλο, S*I*I*”
Στον εσωτερισμό, μία από τις θεμελιώδεις ιδέες είναι αύτη του “απολεσθέντος λόγου”. Πολλά έχουν γραφεί κατά καιρούς όσον άφορα στο τι είναι ο περίφημος αυτός λόγος και σε τι έγκειται η ανεύρεσή του, όμως οι εν λόγω προσεγγίσεις δεν οδηγούν στις πραγματώσεις πού θα όφειλαν. . .
Η ανεύρεση του απολεσθέντος λόγου έγκειται στην συνειδητοποίηση της μοναδικής δυνάμεως την οποίαν κατέχει – δυνάμει μεν, άλλα καθ’ ολοκληρίαν – ο άνθρωπος: της πνευματικής αρετής τού ΛΟΓΟΥ, καθώς και στην ορθή χρήση της.
Κατά την Μαρτινιστική δοξασία, ο άνθρωπος – από “άνθρωπος του Χειμάρρου”, του συρμού, οφείλει – διά της προς τα άνω Επιθυμίας – να γίνει “Νέος Άνθρωπος”, καινός, κατά Θεόν ανακαινισμένος. Καθ’ ο μέτρο προχωρεί στην πνευματική του ατραπό, ανευρίσκει βαθμηδόν τον “απολεσθέντα λόγο” τον χρησιμοποιεί, ως το sine qua non όργανο της πορείας του. Διά του λόγου πορεύεται, διά του λόγου συνάπτει σχέση μ’ Εκείνους οι όποιοι μπορούν και θέλουν να τον βοηθήσουν σ’ αυτήν του την πορεία προς την πνευματική του Συμφιλίωση και Αποκατάσταση διά του λόγου, εν τέλει, αναλαμβάνει το αρχέγονο λειτούργημά του ως “Άνθρωπος-Πνεύμα”.
“Εγχειρίδιο” αυτού του πνευματικού λειτουργήματος – όπως το αντιλαμβανόταν ο δον Μαρτίνες και οι Εκλεκτοί Κοέν – αποτελεί το παρόν χειρόγραφο, στο όποιον ο λόγος – άλλοτε σαν φλόγα, κι άλλοτε σαν τρομερή ρομφαία – οδηγούσε τους Μύστες Εκλεκτούς Κοέν στην εκπλήρωση των πνευματικών τους πεπρωμένων.