ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΩΝ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ

“Έχουν ανάσα τα σπήλαια” ή “μπορούν αυτά και αναπνέουν;”.
Έτσι λένε πολλοί – ιδιαίτερα άμα δεν ξέρουν πώς κάθονται πάνω σε σπήλαιο.
Αυτό συνέβη και με τον μπάρμπα-Φίλιππο τον Χατζαρίδη, ένα χωρικό από τα Πετράλωνα. Χρόνια καθόταν πάνω στο πιο όμορφο σπήλαιο της γης και δεν το ήξερε. Κάθε μέρα άκουγε ένα θόρυβο να βγαίνει από μια τρύπα, μέσα από τα έγκατα της γης, σαν ψίθυρος, σαν ανάσα.
Πρόσφυγας ο μπάρμπα-Φίλιππος, κυνηγημένος από τους Τούρκους ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, αναγκάστηκε μαζί με τους συγχωριανούς του να ξεριζωθεί και να εγκατασταθεί εδώ στα Πετράλωνα της Χαλκιδικής…
Ήρθε στα Πετράλωνα το 1923. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να καλλιεργεί το μικρό κλήρο που του δόθηκε και να βόσκει τα πρόβατά του.
Τα έβοσκε στις πλαγιές του βουνού “Κατσίκα”, λίγο έξω απ’ το χωριό.