Οι γιοι του άναρχου

Ο Άναρχος Θεός των Εξαρχείων
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Θεός είναι Άναρχος. Ως εκ τούτου
το βασίλειό του θα έπρεπε να ονομάζεται Αναρχία. Δεν ξέρω αν
αυτό ισχύει στο ουράνιο βασίλειο. Αυτό που γνωρίζω από
πρώτο χέρι είναι:
Όταν κάποιος δηλώνει επισήμως πως είναι αναρχικός, δηλαδή
θεωρεί την αναρχία βασίλειό του, κινδυνεύει να πάει φυλακή,
ακόμα και όταν δεν έχει εκτελέσει καμία αξιόποινη πράξη. Οι
διωκτικές αρχές θα φροντίσουν να αποκτήσει κάποια της
αρεσκείας τους (ας θυμηθούμε πόσοι αναρχικοί φυλακίστηκαν
για το τίποτα και τελικά αθωώθηκαν). Και εδώ μπορούμε να
κάνουμε διάφορες υποθέσεις για να εξηγήσουμε αυτό το
φαινόμενο.
Η πρώτη έχει να κάνει με την εξουσία. Οι άθεοι, οι
ειδωλολάτρες, οι εθνικοί (υπερ-εθνικοί) έχουν πάρει την εξουσία
επί της γης και έχουν θέσει υπό διωγμό κάθε είδους
πνευματικότητα. Ενδιαφέρονται μόνο για υλικά πράγματα και
έχουν θεό τους μόνο τον Μαμωνά. Θα μπορούσαμε να πούμε για
έναν διωγμό των πολιτών του βασιλείου της Αναρχίας;
Κάτι σαν τους διωγμούς των πρώτων χριστιανών; Μια δεύτερη
υπόθεση είναι πως το βασίλειο της Αναρχίας είναι μόνο για τους
ουρανούς, όπου βέβαια υπάρχει και ο Παράδεισος.
Οι άνθρωποι λοιπόν ως νέοι «Προμηθείς» οφείλουν να κλέψουν
ένα κομμάτι Παραδείσου και να το δώσουν στους ανθρώπους.
Αλλά και εδώ ισχύει η προστασία της ιδιοκτησίας.
Και η κλοπή διώκεται, έστω και αν αυτό αφορά
ένα μικρό αγροτεμάχιο του Παραδείσου.
Περικλής Κοροβέσης