Το λαστιχένιο μηδέν ο πολιτισμός του θανάτου και η αγάπη

Η ΖΩΗ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ. Δὲν φανερώνεται δημόσια. Αὐτὸ ποὺ νομίζουν γιὰ ζωὴ ὅσοι φλυαροῦν ἀσύστολα μετατρέποντας τὰ πάντα σὲ δημοσιότητα εἶναι τὸ ψεύτισμα, τὸ εἴδωλο ἢ ἡ παραμόρφωση τῆς ΖΩΗΣ. Ἡ ἀληθινὴ Ζωὴ ξεφεύγει, δὲν πιάνεται ἀπ’ ὅσους τὴν κυνηγοῦν πρόστυχα, ἄγαρμπα, ἄκαιρα. Προπαντὸς δὲν γλιστράει πάνω στὸ γυαλί τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο τηλεοπτικῶν μέσων. Εἶναι σὰν ἔργο τέχνης, σύμφωνα μὲ τὴν κρίση ἑνὸς μεγάλου καλλιτέχνη: τοῦ Ρίλκε. Γιατί, κατ’ αὐτόν, μονάχα ἡ ἀγάπη μπορεῖ νὰ «συλλάβει», νὰ ἀγκαλιάσει ἕνα ἔργο τέχνης.