Το έργο «Λαοκόων» (1766) του Lessing είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας αισθητικής και της κριτικής της τέχνης.
Ο Lessing εξετάζει τα όρια μεταξύ των εικαστικών τεχνών (ζωγραφική, γλυπτική) και της λογοτεχνίας (ποίηση). Αφορμή για το έργο στάθηκε η σύγκριση ανάμεσα στο περίφημο αρχαίο ελληνικό γλυπτό του Λαοκόοντα και στην αντίστοιχη περιγραφή του θανάτου του από τον Βιργίλιο στην Αινειάδα.Οι Βασικές ΙδέεςΟριοθέτηση των τεχνών: Ο Lessing αντιτίθεται στην ιδέα ότι η ζωγραφική και η ποίηση είναι πανομοιότυπες τέχνες.Ζωγραφική / Γλυπτική (Τέχνες του Χώρου): Χρησιμοποιούν σχήματα και χρώματα στον χώρο. Μπορούν να αναπαραστήσουν μόνο μία συγκεκριμένη στιγμή (τη «γόνιμη στιγμή»).Ποίηση / Λογοτεχνία (Τέχνες του Χρόνου): Χρησιμοποιεί έναρθρους ήχους (λέξεις) που εξελίσσονται στον χρόνο. Μπορεί να αναπαραστήσει διαδοχικές πράξεις και κίνηση.Η έκφραση του πόνου: Στο γλυπτό, ο Λαοκόων δεν ουρλιάζει (το στόμα του είναι μισάνοιχτο), επειδή το βίαιο ουρλιαχτό θα παραμόρφωνε το πρόσωπο και θα κατέστρεφε την ομορφιά. Αντίθετα, στην ποίηση του Βιργιλίου, ο ήρωας ουρλιάζει ελεύθερα, καθώς ο λόγος μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα χωρίς να χαλάσει την αισθητική του έργου.
