Από την Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (1821) έως την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου (1947)

Ο θεματικός άξονας που διέπει από την αρχή ως το τέλος τις ιστορικές αυτές προσεγγίσεις είναι η αγωνιώδης αλλά και αξιοθαύμαστη προσπάθεια του Ελληνισμού, αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821,
– να συγκροτήσει εκ του μηδενός τους θεσμούς του νεοσύστατου κράτους,
– να ενσωματώσει στον εθνικό κορμό τις τουρκοκρατούμενες ακόμη περιοχές με τους αλύτρωτους Έλληνες,
– να εκσυγχρονίσει τον καταστατικό χάρτη λειτουργίας και τους διοικητικούς μηχανισμούς του κράτους,
– να αξιοποιήσει την εξαιρετική προσφορά κορυφαίων προσωπικοτήτων, όπως ο Ι. Καποδίστριας, ο Χ. Τρικούπης, ο ΄Ι. Δραγούμης και ο Ελ. Βενιζέλος,
– να αφομοιώσει τις εθνικές ήττες του και τις κακόβουλες επιθέσεις των εχθρών του,
– να αξιοποιήσει, τέλος, μείζονα πολιτισμικά δρώμενα, όπως ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896, προς όφελος της συλλογικής κοινωνικότητας και της πολιτικής του εξωστρέφειας.